Autor

Bronisław Świderski

Tytuł

Herb miasa Leszna

Źródło

„Ilustrowany opis Leszna i ziemi leszczyńskiej” - reprint wydania z 1928 r

Uwagi

 

 

Leszno, jak można wnosić z jednego ze starych dokumentów, było w 1395 r. jeszcze wioską, którą już w dziesiątem stuleciu obrali sobie jako siedziby Persten (Pierścień) — Wieniawci, późniejsi dziedzice leszczyńscy. W r. 1547 otrzymał Rafał Leszczyński, herbu Wieniawita od Zygmunta Starego przywilej zmiany Leszna (wówczas już osady Braci Czeskich), na miasto z prawem magdeburskimi. Prawdopodobnie starodawne Leszczynko, z którego Wieniawici nazwę swa Leszczyńskich wywodzili, pozostało nadal wsią, podczas gdy nowa osada, na północ Leszczynka położona, przyjęła skrót tej nazwy: Leszczna, później Leszna. (Porównaj: „Badanie Nazw Topograficznych", X. Kozierowski; przymiotnik leszczny — laskowy, leszcz, leszczyna — corylus. Leszczno tegoż typu. co Brzeźno, Dębno, Wierzbno).

          Odtąd miasto Leszno przyjęło za herb swój pół łba żubrzego na srebrnem polu, a na drugiej dzielnicy topór srebrny w czerwonem polu. Łeb żubra stanowił herb Wieniawitów Leszczyńskich; topór zaś srebrny był znakiem, że miasto odtąd miało własną jurysdykcję. W r.' 1717 umieszczono z inicjatywy pierwszego ze Sułkowskich dziedzica Leszna. Aleksandra, herbu „Sulima", Literę ,,S'; na godle orła, unoszącego się nad polem niebieskiem, w środku między łbem żubra a toporem. Górne uwieńczenie zaś tarczy herbowej ozdobiono forteczką, która jest symbolem obwarowania miasta.

HERB WIENIAWA LESZCZYŃSKICH:

W polu złotem czarna głowa żubra ze złotym pierścieniem w nozdrzach. U szczytu pół złotego lwa z mieczem w prawej łapie.

 

(Na podstawie : „Ilustrowany opis Leszna I ziemi leszczyńskiej” dr Bronisław Świderski

- reprint wydania z 1928 r )