Autor

Alojzy Konior

Tytuł

„Hotel Conrad” – „Hotel Leszczyńskich”

Źródło

Przyjaciel Ludu 1-2/1995

Uwagi

 

 

Dzieje hotelarstwa leszczyńskiego są bardzo skąpo reprezentowane w materiałach źródło­wych. Ich analiza pozwala jedynie na podanie krót­kich i dość ogólnych informacji.

Z ankiety, jaką przeprowadziły po II rozbiorze Polski władze pruskie, dowiadujemy się, że Leszno miało w 1793 r. 8 gościńców, z których mogli korzy­stać wyłącznie podróżni średniego stanu i wyznań chrześcijańskich. W tym samym czasie miasto miało ponadto 3 winiarnie i 20 szynków. Dane te potwier­dza prof. Jan Wąsicki w: Opisach miast polskich z lat 1793-1794. UAM, Poznań 1962.

Historycy gospodarczy badający czynniki roz­woju handlu, komunikacji i przemysłu na przestrze­ni XIX stulecia w Lesznie wskazują jedynie te z nich, które miały decydujące znaczenie. Do miasto-twórczych zjawisk demograficznych i gospodar­czych zaliczają: wzrost ludności i oddziaływanie no­woczesnego środka transportu, jakim była wówczas kolej. Ruch podróżniczy wymagał przecież obsługi handlowej, gastronomicznej i hotelarskiej.

Wracając do hoteli Leszna zauważyć należy, że skąpe materiały źródłowe nie pozwalają niekiedy nawet na ustalenie dokładnej daty powstania po­szczególnych obiektów. Tak jest i w przypadku "Ho­telu Conrad", przekształconego później w "Hotel Leszczyńskich", a mieszczącego się przy ul. Lesz­czyńskich 14. Wiemy natomiast (z dokumentów szkolnych i wywiadów rodzinnych), że ów hotel otworzył Conrad Edward Gustaw Günter, urodzo­ny w Lesznie 4 października 1907 r., wyznania ewangelickiego. Po ukończeniu I i II klasy gimna­zjum klasycznego w Lesznie oraz - tamże - III-VIII klasy prywatnego gimnazjum niemieckiego, zdał eg­zamin dojrzałości w 1926 r. w Poznaniu. W 1928 r. otrzymał dyplom z zakresu filozofii jako Polak (Po­lonus).

Z dokumentów pochodzących z okresu po II wojnie światowej wynika, że istniejący wówczas na miejscu "Hotelu Conrad" przy ul. Leszczyńskich 14 "Hotel Leszczyńskich" miał nowego właściciela An­toniego Dybionę, z wykształceniem kupieckim. Ten­że właściciel założył także w tymże miejscu reusta-rację. Ciekawostką jest fakt, że, jak oświadcza w dokumencie rejestracyjnym, od 1925 r. pracował w "Hotelu Conrad".

"Hotel Leszczyńskich", połączony z restaura­cją, miał 7 pokoi i 12 łóżek. W restauracji było 10 stolików z 48 miejscami. Pracowników najemnych w początkowym okresie działalności nie zatrudniano, a poza właścicielem pracowała w obiekcie osoba będąca członkiem rodziny. Obroty finansowe w ro­ku 1946 osiągnęły kwotą 444 449 zł. Właściciel hotelu był zarejestrowanym członkiem Centrali Zrze­szeń Przemysłu Gastronomicznego w Polsce, co po­twierdza świadectwo rejestracyjne nr 8115.

Losy "Restauracji i Hotelu Leszczyńskich" za­myka decyzja Urzędu Likwidacyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 1947 r., potwierdzona pismem De­legatury Powiatowego Urzędu Likwidacyjnego w Lesznie i polecająca przekazanie nieruchomości Związkowi Inwalidów Wojennych w Poznaniu. Wcześniej podobny los spotkał cześć umeblowania rodziny Dybionych: nakazano im zwrócić pianino potraktowane jako mienie poniemieckie.

Z zebranych dokumentów wnioskować można, że "Hotel Conrad" przetrwał do zakończenia II woj­ny światowej, a po jej zakończeniu przybrał nazwę "Hotelu i Restauracji Leszczyńskich".