Autor

Bronisław Kotlarski

Tytuł

Życiorys

Źródło

Archiwum

Uwagi

 

 

Jako syn kupca Stanisława i Jadwigi z Biskupskich Kotlarskich, urodziłem się 14 go września 1893 r wyznania rzym.kat. w Kębłowie pow. Wolsztyński.

Od 6 go do 14 go wieku życia uczęszczałem do 6 klasowej szkoły powszechnej w Kębłowie, w której ostatnie 3 lata w pierwszej klasie przepędziłem. Mimo germanizacji szkół, wychowanie domowe było nawskroś w duchu narodowym, i tak brałem udział w ówczesnem strajku szkolnem.

W życiu zawodowym poświęciłem się kupiectwu, pracując w tym zawodzie w różnych gałęziach i na różnych stanowiskach.

W lutym 1915 r. powołano mnie pod broń do armji niemieckiej. Po odpowiedniem wyćwiczeniu mnie w piechocie wysłano mnie na front rosyjski, później francuski, rumuński i w końcu do generalnej ofensywy na front włoski.

Walcząc na powyższych frontach w szeregu zostałem na froncie włoskim raniony, wracając z tego powodu do kraju, celem wyleczenia się.

Będąc podczas rewolucji niemieckiej w garnizonie uzyskałem w listopadzie 18 r. urlop, nie wracając już z powrotem do garnizonu niemieckiego, gdyż w myśl uzyskanych wskazówek od tworzących się pod płaszczem sokoła drużyn powstańczych miejsce dla każdego Polaka było przeznaczone.

W dniu 5 go stycznia 1919 r. kiedy oddziały powstańcze, nacierały od Rakoniewic na oddziały greneszutzu w Wolsztynie, zorganizowałem w rodzinnej wiosce w Kębłowie oddział powstańczy pod nazwą „drużyna Kębłowska", odbierając pocztę i dworzec od urzędników niemieckich.

Będąc w posiadaniu dworca kolejowego przeszkodziliśmy nadejściu sygnalizowanego posiłku greneszutzowi do Wolsztyna z Nowej Soli przez zerwanie toru kolejowego tak, że posiłek przybywszy do Kębłowa zmuszono do powrotu, co decydowało o zajęciu Wolsztyna przez powstańców.

Po oswobodzeniu Wolsztyna w tymże dniu, przyłączono mój oddział do 4 batl. grupy zachodniej pod dowództwem p. ppor obecnie p. majora Siudy ( 56 p.p ).

Podczas organizacji frontu zachodniego stałem jako szeregowiec na czele wpierw drużyny Kębłowskiej, później plutonu kompanji „Górny" , w końcu dowodzącym tejże kompanji, która dostała nazwę „kompanja Kotlarski".

W tym czasie brałem udział w walkach pod Kębłowem, Kopanicą i Kargową. Kiedy w tym czasie młodsze roczniki wycofano i z nich III baon II pułku strzelców wlkp. zformułowano, przystąpiono do tworzenia 7.pułku strzelców wlkp. W tym czasie przeprowadzałem silną agitację do zapisywania się do szeregu, a to z powodu przerzedzenia frontu przez tworzenie powyższych oddziałów.

Przeprowadzając w tymże czasie p. generał Dowbór Muśnicki perlustracje frontu, polecił dowództwu memu mnie do awansu na kaprala, którym zostałem w dniu 30.3.1919 r ( rozkaz 7 p. strz. wlkp. Nr 7). Po wycofaniu również 7 pułku z odcinka Wolsztyn pełniłem w batl zapasowym funkcje instruktora rekrutów.

W dniu 4.6.1919 r. mianowano mnie plutonowym ( Rozk. 7 pułku Nr 40).

Od 10.6.1919 do 28.10.1919 pełniłem obowiązki oficera prowiantowego baonu zapasowego.

Dnia 5.8.1919 awansowałem w myśl rozk. 7. pułku Nr 66 na sierżanta a w dniu 12.9.1919 w myśl rozk. 7. pułku Nr 96 na asp. oficerskiego.

Dnia 28.10.1919 przeniesiono mnie rozkazem dywizji do Magazynu Żywnościowego II. Dyw. Strzelę. Wlkp. w celu praktycznego kursu na oficera gospodarczego.

Na nowym stanowisku starałem się być zdolnym mi poleconym rozkazom prowadząc później na Ukrainie i Białorusi czołówki prowiantowe i będąc później kierownikiem filji U. G. 15 Dyw. w Niebieszynie.

W dniu 16.9.1919 rozkazem 15 Dyw p. Wlkp. Nr 116 zostałem chorążym mianowany. W dniu 13.12.1920 składałem egzamin na oficera gospodarczego przed komisją egzaminacyjną przy Tut. O. G. w Poznaniu.

Po powrocie z frontu do kraju i po przeprowadzonej likwidacji U.G. 15 dyw. zostałem rozkazem Tut. 15 dyw. do 61 p.p. w charakterze oficera mundurowego przydzielony.

W czasie od 11. do 16.4.1921 brałem udział w kursie uzupełniającym oficerów mundurowych.

W 61 p.p. gdzie przeprowadzałem całko witą reorganizację gospodarki mundurowej, miałem sposobność sprawnego żołnierza i uczciwego człowieka o prawym charakterze okazać o czem dowodzą załączone odpisy świadectw.

Po zwolnieniu mnie na własną prośbę w dniu 6.9.1921 r osiedliłem się w Lesznie przy Rynku Nr 2 i prowadzę odtąd własny skład bławatów.

Ostatnim bezpośrednim dowódcą moim był ówczesny major obecnie pan pułkownik p. d. szt gen.Wojtkielewicz.

Bronisław Kotlarski chorąży rezerwy