Autor

Pracownicy szkoły

Tytuł

Rys historyczny (Szk. Nr 2)

Źródło

Wydawnictwo okolicznościowe

Uwagi

 

 

W roku 2002 mija 70 lat od powstania naszej szkoły. Pierwsza kronika szkolna rozpoczyna się takimi słowami: „Orze­czeniem Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu z dnia 30.12.1932 Nr I 49336/32 została podzielona tutejsza siedmio­klasowa szkoła męska na dwie części, a obowiązki kierownika powierzono dotychczasowemu kierownikowi pracowni fizyko­chemicznej p. Maksymilianowi Łodzińskiemu."

Szkoła mieściła się w dwóch budynkach przy Pl. Dr. Metizga (6 klas) i przy Al. Krasińskiego (4 klasy oraz pracownie fizy­czne). Liczyła 685 uczniów, w tym 131 uczniów mniejszości na­rodowych. Pracowało w niej 12 nauczycieli.

W 1933 roku w związku z przebudową szkolnictwa powsze­chnego szkoła zmieniła nazwę na: Publiczna Szkoła Powszechna nr 2.

W roku 1937 nastąpiło rozkoedukowanie szkoły i jej podział na dwie części:

- szkołę żeńską nr 3 (odchodzą dziewczynki),

- szkołę męską nr 2 (chłopcy pozostają).

W związku z brakiem izb lekcyjnych szkoła wydzierżawiła 9 izb lekcyjnych w budynku gimnazjum męskiego im. J. A. Komeńskiego oraz salę zajęć praktycznych przy ul. Piłsudskiego (dzisiejsza Dworcowa). Klasy I-III oraz oddział niemiecki miały zajęcia we własnym budynku szkoły przy Al. Krasińskiego.

28 grudnia 1937 r. oddziały znajdujące się w gimnazjum przeniesiono do gmachu przy ul. G. Narutowicza.

18 sierpnia 1938 r. szkołę przeniesiono do budynku przy Pl. Dr. Metizga. „Po pięciu latach tułaczki po różnych szkołach i budynkach prywatnych uzyskała dla siebie cały budynek."

W czasie wojny szkoła nr 2 stała się szkołą niemiecką wraz ze szkołami nr l, 3, 4. W lutym 1945 r. w kronice szkolnej pojawia się zapis: „Po 5 i półletniej niewoli i terroru hitlerowskiego Leszno jest już wolne. Natychmiast przystąpiono do organizacji życia społecznego i politycznego. Zaczęto krzątać się około oczyszczenia i porządkowania gmachów szkolnych. Ogło­szono zapisy dzieci do szkół. Otwarły się podwoje szkolne. Mło­dzież tłumnie zgłasza się. Otwarto jedną koedukacyjną szkołę przy ul. G. Narutowicza."

18 marca 1945 r. wznowiła działalność szkoła nr 2 i stała się Żeńską Szkołą Powszechną nr 2. Kierownikiem szkoły został Pan Maksymilian Łodziński. Liczyła ona wówczas 785 uczennic.

W roku szkolnym 1945/46 szkoła liczyła 15 oddziałów żeńskich i jeden koedukacyjny. Istniały również tzw. komplety nauczania dla dzieci opóźnionych. W sumie szkoła liczyła 564 uczniów. W skład grona nauczycielskiego wchodziło 15 nauczycieli. Na terenie szkoły działały: Drużyna Harcerska, Polski Czerwony Krzyż i Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza.

W roku szkolnym 1946/47 wprowadzono w szkołach koedukację i na 516 uczniów naszej szkoły 226 stanowili już chłopcy. Grono nauczycielskie liczyło 13 osób. Nauka odbywała się w 11 salach przed i po południu. Dzieci uczyły się języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego.

Od roku 1949 nazwa szkoły brzmi: Szkoła Podstawowa nr 2. Już w pierwszych latach powojennych w pracy szkoły pojawiła się tematyka związana z polskim morzem np.:

-          31 marca 1946 r. podczas „Wieczoru ludowego" uczennice przedstawiły obrazek „Nasze morze", jego zakończenie stanowił taniec marynarzy;

-          28 czerwca 1946 r. w konkursie organizowanym przez Ligę Morską Okręgu Poznańskiego l miejsce zajęła Eugenia Szanoczko uczennica szkoły nr 2;

-          w roku szkolnym 1950/51 uczennica Danuta Wiśniewska nagrodzona została przez Zarząd Obwodu Leszno Ligi Morskiej nagrodą za wiersz o morzu;

-          20 maja 1951 r. odbyła się dla 102 uczniów szkoły wycie­czka do Gdyni i Gdańska zorganizowana przez Komitet Rodzi­cielski.

 

l września 1952 roku nowym kierownikiem szkoły, po przejściu na emeryturę Maksymiliana Lodzińskiego, został Leon Patalas.

„W roku szkolnym 1957/58 otwarto 15 klas w 8 izbach lekcyjnych. 639 uczniów uczyło się na dwie zmiany. Nauka w szkole trwała od 8.00 do 16.20 w szkole pracowało 20 nauczycieli. Działały następujące organizacje: samorząd szkolny, Towarzystwo Odbudowy Stolicy, Towarzystwo Budowy Szkół, ZHP, SKO, Towarzystwo Przyjaźni PolskoRadzieckiej."

l września 1959 roku po wielu trudnościach rozpoczęto rozbudowę północnego skrzydła gmachu szkolnego. Liczba uczniów wynosiła już 705.

Rok szkolny 1960/61 rozpoczął się „w lepszych warunkach niż poprzedni. W dniu 22 lipca 1960 r. oddano bowiem nadbudowaną część gmachu szkolnego. Szkoła zyskała do­datkowo 3 izby lekcyjne, bibliotekę uczniowską, czytelnię, kancelarię Kierownika Szkoły, sekretariat, gabinet lekarski oraz dwie ubikacje (...) Ponadto w całym gmachu szkolnym wymie­niono klatki schodowe z drewnianych na betonowe".

W szkole działały kółka: introligatorskie, sprawnych rąk, foto­graficzne, dziewiarskie, biologiczne, muzyczne, recytatorskie, ta­neczne, krajoznawcze, miłośników radia i telewizji i chór szkolny.

Od 1970 r. nastąpiły przygotowania do nadania szkole imienia. Pomysł takiego imienia, jakie obecnie szkoła posiada, dał ówczesny Kierownik Pan Stanisław Poprawski. Nawiązano kontakt z Dowództwem Marynarki Wojennej w Gdyni, które wyznaczyło szkole opiekuna Jednostkę Wojskową nr 3854 w Świnoujściu.

Nadanie szkole imienia „Obrońców Polskiego Morza" po­przedzone było licznymi konkursami marynistycznymi, zało­żeniem w klasach wystawek związanych z morzem.

W dniu 9 maja 1972 r. w obecności przedstawicieli: Marynarki Wojennej, władz oświatowych, rodziców, uczniów i mieszkańców Leszna odsłonięty został pomnik „Obrońcom Polskiego Morza". Projekt pomnika w czynie społecznym wykonał inż. architekt Waldemar Makowski. Prace związane z budową prowadził mistrz murarski Stanisław Wawrzyniak przy pomocy Komitetu Rodzicielskiego oraz Zakładu Opiekuńczego.

W czasie uroczystości uczniowie złożyli uroczyste ślubowanie. „Nadanie szkole imienia zdopingowało ich do jeszcze bardziej rzetelnej nauki." Najlepsi od tego roku nagradzani są wycieczką do Jednostki Wojskowej w Świnoujściu. Tradycją szkoły jest również uczestnictwo w tych uroczystościach a także w uro­czystości pasowania uczniów klas pierwszych przedstawicieli marynarzy z 12 Wolińskiego Dywizjonu Trałowców w Świnoujściu.

W roku szkolnym 1972/73 za dobre osiągnięcia w nauczaniu Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego wyraziło zgodę na wręczenie szkole sztandaru. Jego fundatorami zostali m.in. Zakład Opiekuńczy Leszczyńska Fabryka Pomp i komitet rodzicielski. Aktu przekazania sztandaru dokonał 9 maja 1973 r. w rocznicę nadania szkole imienia Dyrektor LFP mgr inż. Józef Werno. W skład pierwszego pocztu sztandarowego weszli: Beata Hasny, Alicja Tylska, Ryszard Makowski, Ewa Krzyżostaniak, Elżbieta Grupa, Jerzy Jagodziński.

Kolejne Święta Szkoły jak co roku skupiały uczniów, rodziców i nauczycieli na uroczystościach pod pomnikiem przed szkołą. 9 maja 1976 roku nastąpiło uroczyste odsłonięcie wmurowanych w ściany szkoły po­większonych kopii medali:

-          Medalu XXX Marynarki Wojennej PRL

-          Medal za zasługi dla Marynarki Wojennej PRL.

 

Oryginały wyżej wymienionych medali przechowywane były w nowo otwartej wówczas Izbie Patrona Szkoły.

Na początku lat 80-tych z inicjatywy ówczesnego Dyrektora Szkoły Pani mgr Ireny Krzyżostaniak powstał Komitet Orga­nizacyjny Rozbudowy Szkoły pod przewodnictwem Pana Tomasza Żurka i Pana Franciszka Halca.

W latach 1985-88 trwała budowa nowego skrzydła szkoły, którą pilotował Dyrektor Pan mgr Marian Malecki. Główne prace budowlane wykonało Przedsiębiorstwo Budownictwa Wiej­skiego w Lesznie z siedzibą w Lipnie.

l września 1988 r. nastąpiło uroczyste oddanie nowego budynku do użytku o powierzchni ok. 2000 m2. W następnym roku przeprowadzono remont kapitalny starego budynku i od 1989 r. Szkoła Podstawowa nr 2 ma obecny wygląd.

Dyrektorem szkoły w 1988 roku został Pan mgr Jerzy Piwoński, a jego zastępcą Pani mgr Halina Hejwosz. Funkcje te pełnili do 1992 r. Od 1989 roku z inicjatywy Pana J. Piwońskiego Święto Szkoły obchodzone jest przez dwa dni - na początku maja. Pierwszego dnia w piątek odbywa się w szkole tzw. część oficjalna - akademie z udziałem przedstawicieli z 12 Wolińskiego Dywizjonu ze Świnoujścia oraz innych zaproszonych gości.

Drugiego dnia tj. w sobotę nauczyciele, uczniowie i rodzice biorą udział na boisku szkolnym w festynie rekreacyjno-sportowym, do którego przywykli już okoliczni mieszkańcy.

Taki sposób obchodów święta szkoły zachowali kolejni dyrektorzy Pani mgr Halina Hejwosz w latach 1992- 1997 i Pani mgr Teresa Domańska obecny dyrektor Szkoły Podstawowej nr 2.

2002 rok to 70 rok istnienia SP nr 2 w Lesznie, 57 rok jej funkcjonowania przy ul. Narutowicza i trzeci rok działania w tym samym budynku Gimnazjum nr 2. Podział taki nastąpił zgodnie z reformą oświaty w naszym państwie w 1999 r. Czy decyzja o podziale jednego obiektu między dwie szkoły była słuszna ...? Czas pokaże.

Dla dyrekcji, nauczycieli i pracowników miłe jest jednak mimo takiego stanu rzeczy duże zainteresowanie szkołą wśród rodziców, którzy chcą posyłać swoje pociechy do „dwójki". Pozwala ono sądzić, że kultywowanie tradycji oraz atrakcyjny i efektywny sposób nauczania obecnie to właściwa droga, którą obraliśmy.