Autor

Stanisław Jędraś

Tytuł

Maria Sławińska

Źródło

Przyjaciel Ludu 6/1991

Uwagi

 

 

Wśród rzeszy nauczycielskiej na szczególne wy­różnienie zasługuje Maria Sławińska. Była ona nauczycielką Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego, a następnie Liceum Pedagogicznego i Szkoły Ćwiczeń. Cecha, która szczególnie ją wy­różniała, to wyjątkowa solidność w pracy.

Urodziła się w 1880 roku w Oświęcimiu. W Krakowie ukończyła 5-letnie seminarium nauczy­cielskie oraz kurs upoważniający do nauczania w szkołach średnich. Prace zawodową rozpoczęła w roku 1900. W latach 1902-1919 była nauczycielka w Szkole Powszechnej w Radomyślu Wielkim k.Mielca. Wkrótce po uzyskaniu przez Polskę nie­podległości przybyła do województwa poznańskie­go, zamierzając osiedlić się tutaj na stałe. Zamiesz­kała w wyzwolonym już wtedy Krotoszynie i podjęła prace w tamtejszym Seminarium Nauczycielskim.

Do Leszna przybyła w roku 1922. przyjmując posadę nauczycielki w tym samym typie szkoły. Uczyła języka polskiego, a przez krótki czas również historii Polski. W roku 1937 przyjęła stanowisko kierownika Szkoły Ćwiczeń przy Państwowym Lice­um Pedagogicznym. Dała się tu poznać jako bardzo dobry organizator. W latach 1930-34 była człon­kiem komisji egzaminów kwalifikacyjnych dla na­uczycieli szkół powszechnych. Władze międzywo­jennej Polski przyznały jej w 1929 roku Medal 10-lecia. a później Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi.

W roku 1939, tuż przed wkroczeniem Niemców do Leszna, ukryła i przechowała szereg przedmio­tów oraz książek mających dla pracy dydaktycznej duże znaczenie. W grudniu tego roku została wy­siedlona z córką Janiną - również nauczycielką w tej szkole - do Tomaszowa Mazowieckiego. Pod koniec wojny wróciła do Leszna i przystąpiła do przywracania polskości murom szkolnym. Szkołę Ćwiczeń zorganizowała po wojnie na nowo i była jej kierow­nikiem do roku 1946. Od roku 1949 przebywała na emeryturze. Kontaktu ze szkołą nie zerwała. Wyjąt­kowo pracowite życie zakończyła w roku 1966.

Maria Sławińska uczyła skutecznie, osiągając w swej pracy bardzo dobre efekty. Była mistrzem w walce z błędami ortograficznymi. Już w okresie międzywojennym stosowała zasadę indywidualizacji. Ogromną wagę przywiązywała do czytelnictwa książek. Cieszyła się dużym autorytetem w gronie nauczycielskim Seminarium i Liceum Pedagogicz­nego.

Przez cały okres swojej działalności zawodowej udzielała się w pracach Związku Nauczycielstwa Polskiego, wygłaszając referaty i odczyty jak rów­nież przeprowadzając lekcje pokazowe dla nauczy­cieli. Do ZNP należała od chwili jego powstania. W roku 1956 uhonorowano ją Orderem Sztandaru Pracy II klasy.