Autor

Aleksander Piwoń

Tytuł

Początki Unii - Leszno

Źródło

Przyjaciel Ludu 5/1987

Uwagi

 

 

      Od kilkudziesięciu lat Leszno pa­sjonuje się wyścigami żużlowy­mi. „Sprawcą" emocji kibiców sportowych jest Klub Sportowy „Unia" w Lesznie specjalizujący się w tej dyscyplinie sportu. Wyścigi odbywają się na pięknym, nowoczesnym stadionie przy ul. 17 Stycznia, zmodernizowanym z okazji uroczystości Centralnych Do­żynek w 1977 r. Niewielu kibiców pa­mięta, iż po drugiej wojnie światowej zawody rozgrywano w o wiele skrom­niejszej „oprawie" na dawnym boisku „Sokoła" (obecnie KS „Polonia") przy ul. Szybowników. Jeszcze mniej osób pamięta, że nie było wówczas jeszcze „Unii" i że początki sportu żużlowego w Lesznie wiążą się z działalnością Le­szczyńskiego Klubu Motocyklistów. Klub powstał w Lesznie pod koniec okresu międzywojennego, a dokładniej — 20 czerwca 1938 roku, skupiając około 50 członków. Do tych krótko­trwałych tradycji nawiązała grupa dawnych działaczy, reaktywując w 194B roku działalność klubu. Zebranie inau­guracyjne odbyło się w dniu 2 maja tego roku przy licznym udziale sym­patyków i miłośników sportu moto­cyklowego. Zebraniu przewodniczył przedwojenny prezes Klubu Motocy­klistów Idzi Dolata z Leszna. Jemu też zebrani zaproponowali ponowne obję­cie funkcji prezesa klubu. Po odmo­wie, uzasadnionej obowiązkami zawo­dowymi, prezesem obrano Leona Fabiańczyka; sekretarzem został Stani­sław Krzymiński, a skarbnikiem Kle­mens Bokś. Kapitanem został wybra­ny przedwojenny kapitan klubowy Wacław Otto, jego zastępcą — Lewandowski.

      Celem działania Leszczyńskiego Klu­bu Motocyklowego miało być: zespole­nie ideowe członków, ich doskonale­nie zawodowe i moralne, propagowa­nie motoryzacji, współdziałanie na rzecz utrzymania demokratycznego niepodległego państwa polskiego oraz współpraca z władzami państwowymi cywilnymi i wojskowymi. Cele te klub chciał osiągnąć przez urządzanie zebrań towarzyskich, wycieczek, za­baw, imprez sportowych, zebrań dys­kusyjnych, odczytów i kursów oraz ułatwianie członkom nabywania „po­trzebnych materiałów z korzystnych źródeł". Prawdopodobnie chodziło o akcesoria motocyklowe.

      Członkami klubu mogły być osoby, które ukończyły 16 rok życia, posia­dały obywatelstwo polskie i cieszyły się nieskazitelną opinią. Statut przewidy­wał także nadawanie członkostwa ho­norowego. Składka członkowska wyno­siła 50 zł miesięcznie, a nieopłacenie jej przez pół roku miało powodować utratę głosu i — po bezskutecznym upomnieniu — skreślenie z listy człon­ków. Członkowie nie mogli brać udziału bez zezwolenia zarządu w im­prezach organizowanych przez inne stowarzyszenia.

      Władzami stowarzyszenia były: wal­ne zgromadzenia, zarząd i komisja re­wizyjna. Walne zgromadzenie zwoły­wał zarząd z własnej inicjatywy, bądź na żądanie komisji rewizyjnej lub przynajmniej 14 członków. Coroczne walne zgromadzenie odbywało się zgod­nie ze statutem w styczniu. Zarząd klubu składał się z prezesa, wicepre­zesa, sekretarza, jego zastępcy, skarbnika, kapitana, jego zastępcy i gospo­darza. Kadencja zarządu trwała przez okres jednego roku. Na zewnątrz klub reprezentował prezes, a w razie jakiejś przeszkody — wiceprezes łącznie z sekretarzem lub skarbnikiem. Zarząd załatwiał sprawy bieżące i korespon­dencję, nie wymagające uchwał wal­nego zgromadzenia. Sprawami techni­cznymi klubu zajmował się kapitan. Rewizje kasy i działalności klubu prze­prowadziła komisja rewizyjna.

      Drugie walne zgromadzenie Leszczyń­skiego Klubu Motocyklowego odbyło się 9 stycznia 1947 r. w sali hotelu „Polonia" w Lesznie. Na zebraniu wy­brano nowy zarząd w składzie: Leon Fabiańczyk — prezes, Ludwik Weigt — sekretarz, Florian Weigt — skarb­nik. Sekretariat klubu mieścił się w mieszkaniu sekretarza przy ul. Sło­wiańskiej 54. W rok później walne zebranie powołało na prezesa Józefa Olejniczaka oraz wybrało dwóch wice­prezesów: Antoniego Smoczyka i Ta­deusza Jankowskiego. Sekretarzem obrało Romana Nadolnego, skarbnikiem — Czesława Filipowskiego, kapitanem — Wacława Otto, a jego zastępcami Floriana Walenczaka i Zbigniewa Sternala. Zebrani uchwalili także zmiany w statucie. Dotyczyły one między in­nymi terenu działania klubu (z Lesz­na i okolicy rozszerzono na terytorium całego kraju), przyjmowania na człon­ków osób niepełnoletnich (uzależniono od pisemnej zgody rodziców lub opie­kunów), uprawnień walnych zebrań, składu zarządu (powiększono o drugie­go "wiceprezesa i drugiego zastępcę ka­pitana), kompetencji zarządu i preze­sa. Leszczyński Klub Motocyklowy li­czył wówczas 134 członków. Starostwo Powiatowe w Lesznie w poufnym pi­śmie do Urzędu Wojewódzkiego w Po­znaniu wysoko oceniło jego działalność pisząc, iż: „Daje ten pożytek społecz­ny, że przygotowuje pewne szeregi spo­łeczeństwa leszczyńskiego na dobrych i pewnych i wytrwałych kierowców motocyklowych".

      Na początku sierpnia 1949 roku Le­szczyński Klub Motocyklowy przystąpił na podstawie uchwały nadzwyczajnego walnego zebrania z dnia 28 lipca tego roku do Zrzeszenia Sportowego „Unia" przy Związku Zawodowym Pracowników Przemysłu Chemicznego w Polsce Zarząd Główny w Sosnowcu. Wtedy zmieniono nazwę na Leszczyński Klub Motocyklowy „Unia" w Lesznie. Dzie­je „Unii" są już tematem do osobnego opracowania.