Autor

Stanisław Jędraś

Tytuł

Władysław Wiecierzyński

Źródło

Przyjaciel Ludu 5/1987

Uwagi

 

 

      Władysław Wiecierzyński był w la­tach 1935 — 1939 dowódcą 55 Poznańskiego Pułku Piechoty, stacjonującego w Lesznie. Pułk ten i jego dowódca okryli się w roku 1939 sławą i na trwale przeszli do polskiej historii. W. Wiecierzyński brał udział w pierwszej i drugiej wojnie świato­wej. Otrzymał wiele wysokich odzna­czeń i wyróżnień.

      Urodził się dnia 15 kwietnia 1894 ro­ku w Suwałkach. Miał liczne rodzeń­stwo, a jego ojciec Józef był rze­mieślnikiem. Szkołę podstawową oraz gimnazjum kończył w mieście Suwał­ki. W czasie pierwszej wojny świato­wej został zaciągnięty do armii cesar­skiej, a w roku 1918 wstąpił do Pol­skiej Organizacji Wojskowej.

      Po powstaniu odrodzonej Polski i przez cały okres międzywojenny peł­nił czynną służbę wojskową. Odbywał ją w kilku miejscowościach. W armii polskiej był najpierw porucznikiem i przydzielony został do 41 Suwalskie­go Pułku Piechoty w Suwałkach. Z tym też pułkiem brał udział w woj­nie 1920 r., w czasie której został ranny.

      W roku 1923 ożenił się z Jadwigą z domu Mackiewicz. Był wtedy w stopniu majora. W 1924 roku został przeniesiony do Chełmna na Pomo­rzu, gdzie odbywały się kursy szkoleniowe dla młodszych oficerów piecho­ty z całej Polski. Pełnił tam funkcje dowódcy kompanii oficerskiej i prze­bywał do roku 1926, kiedy to wyżej wymienione kursy zostały zlikwidowa­ne, a w pomieszczeniach tych urucho­miono Korpus Kadetów. Z Chełmna powrócił w okolice Suwałk do miej­scowości Sejny, gdzie pełnił funkcję dowódcy batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza. W roku 1928 był awanso­wany do stopnia podpułkownika a w 1929 roku przeniesiony został do 29 batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza do miejscowości Snów pod Nie­świeżem. Nie byt tam długo. W 1931 raku przeniesiony został na drugi kraniec Polski, do Krotoszyna, na stano­wisko zastępcy dowódcy 58 Pułku Pie­choty. Funkcję tę pełnił przez okres czterech lat. W roku 1935 przeniesio­no go do Leszna, gdzie objął dowódz­two 55 Pułku. Objął je po pułkowni­ku Stefanie Roweckim, późniejszym generale Grot - Roweckim.

      W dniu 2 września 1939 roku był W. Wiecierzyński jednym z organiza­torów oraz brał udział w wypadzie na Wschowę, a następnie walczył w ramach Armii Poznań. W czasie walk pod Kutnem byt ranny w głowę, a je­go adiutant — porucznik Edward Michałowski został zabity. W. Wiecie­rzyński pozostał ze swoimi żołnierza­mi aż do końca. W dniu 20 września, w rejonie Modlina, dostał się do nie­woli niemieckiej i był przez cały okres wojny w obozie jenieckim w miejsco­wości Woldenberg (Dobiegniew).

      Władysław Koniński, który jako podporucznik i żołnierz 55 Pułku przebył ze swoim dowódcą cały szlak bojowy 1939 roku — stwierdził: „Puł­kownik W. Wiecierzyński był dobrym dowódcą i zrobił w owych tragicz­nych dniach września, wszystko co było możliwe. Żołnierzy swych nie opuścił do ostatniej chwili i swoja postawą dawał im przykład odwagi. Na­leżał on do ludzi pracowitych, rzetel­nych i sprawiedliwych, a równocześnie bardzo skromnych".

      Po wojnie wrócił W. Wiecierzyński do Leszna — jak i cała jego rodzina — oraz podjął pracę w Antoninach, w Stacji Hodowli Roślin, jako inspektor rolny, a następnie w Spółdzielni Inwalidów „Kopernik" jako księgowy. W miarę możliwości brał udział w różnych pracach społecznych. Od roku 1977 czynił starania o wystawienie w Lesznie pomnika ku czci Leszczyń­skiego Garnizonu Wojskowego. Zmarł 22 lutego 1983 roku, w wieku 89 lat. Pochowany został na cmentarzu w Lesznie.

      Okres okupacji był bardzo trudny dla całej rodziny W. Wiecierzyńskiego. Żona Jadwiga wraz z synami w dniu 18 sierpnia 1939 raku była ewakuowa­ła w okolice Lwowa. Wojnę spędziła częściowo w obozie Ravensbruck. W obozach byli również obaj synowie — Władysław i Ryszard.

      Pułkownik W. Wiecierzyński otrzy­mał w okresie międzywojennym na­stępujące odznaczenia: Krzyż Virtuti Militari V klasy, Krzyż Walecznych I. II, III. IV klasy. Złoty Krzyż Zasługi. Medal Niepodległości. Medal 10-lecia. Po drugiej wojnie światowej: Krzyż Virtuti Militari IV klasy. Medal za udział w Wojnie Obronnej 1939 roku. Odznakę Grunwaldzką oraz Odznakę — „Zasłużony Działacz Frontu Jednoś­ci Narodu".

      W. Wiecierzyński żył w okresie wiel­kich przewrotów dziejowych i zmian ustrojowych. Fakt ten z pewnością nie ułatwiał mu życia, ale równocześnie dawał bogate doświadczenie. Wielką polityką nie lubił się zajmować. Do końca życia przede wszystkim pozo­stał żołnierzem, a obronę Ojczyzny za swą najwyższą powinność.